Naast de liefde voor zijn vrouw Iris en zijn twee dochters Merel en Lente, is Roel Van Puyvelde (32) uit Ranst gepassioneerd door muziek en spiritualiteit. In 2005 bracht hij, onder de artiestennaam Roel Van Veldt, zijn eerste officiële CD als songwriter/componist uit.

 
Hoe lang ben je al door muziek gepassioneerd?

Ik speel al muziek vanaf het moment dat ik met mijn vingers aan de pianotoetsen kon. Het was een beetje uitproberen en fantaseren, liedjes van de radio naspelen en improviseren.

 

Leerde je dat in de muziekschool?

Vanaf mijn elfde heb ik muziekschool gevolgd. Op dat moment had ik al honderden composities op cassette opgenomen. Op de muziekschool leerde ik vooral noten lezen, maar dat gebruikte ik niet veel. Ik ben heel mijn verdere jeugd mijn muziek blijven opnemen op cassettes. Tegenwoordig neem ik alles rechtstreeks op mijn de laptop op. Op muziekpapier kan je de magie van de flow immers niet weergeven.

Wat is dat, die flow?

Dat is de adrenaline en de betoverende bezieling van het moment waar je helemaal in opgaat als je een compositie maakt terwijl je ze speelt. Een opname kan ik achteraf opnieuw beluisteren en dan ben ik helemaal terug in het moment van toen ik het opnam. Dan denk ik soms: ben ik dat wel? Heb ik dat ooit gemaakt?

 
Je zegt dat je componeert terwijl je speelt, hoe gebeurt dat juist?

Meestal ontstaat een idee voor een song of een melodie tijdens het improviseren aan de piano. Improviseren doe ik het liefst, gewoon openstaan voor inspiratie en dan maar laten komen wat komt en daarmee letterlijk gaan spelen. Zo geraak ik het makkelijkst in een flow, en dat geeft veel voldoening, zeker als het uiteindelijk tot een mooie song of compositie leidt. Als er iets uitkomt dat ik wil uitwerken, neem ik het meteen op en eigenlijk werk ik het idee voor de song of compositie uit tijdens die opname. Ik probeer alle mogelijkheden uit die op dat moment willen komen, zodat ik genoeg materiaal heb om de song of compositie later af te werken.
 

Dus eigenlijk gebeurt het componeren in twee fases: eerst de inspiratie en in een latere fase de uitwerking, of doe je dat direct?

Er is inderdaad eerst de fase van de inspiratie, het idee dat ik meteen opneem. Dat laat ik dan graag een tijdje rusten, minstens enkele dagen, soms jaren. Soms zie ik zelfs tegen de uitwerking op, want hier geldt het regeltje 1% inspiratie en 99% transpiratie. Die uitwerking blijft gelukkig een creatief gebeuren, maar vraagt een veel grotere concentratie en inspanning.

Hoe ontstaat dan uiteindelijk een nieuwe song?

Het eerste idee voor een nieuw liedje is meestal een regeltje tekst met een melodie voor het refrein. Dan werk ik eerst de muziek uit. Op dat moment zing ik op de plaats waar ik nog geen tekst heb iets dat op Engels lijkt, maar eigenlijk nonsenstaal is. Later zet ik dat betekenisloze taaltje om in een volwaardige songtekst. Voor de Engelse songteksten laat ik me graag helpen door mijn goede vriendin Kay Hewe uit Canada, die meestal perfect aanvoelt waar ik met de song naartoe wil.

 

Wat inspireert jou precies tot het schrijven van muziek? Je gezin? Je werk als lesgever Nederlands voor anderstaligen?

Inspiratie is iets waar ik me voor openstel. Als dat lukt, dan wordt die me langs alle kanten aangereikt. Maar van welke kant het ook komt, het draait altijd rond hoe ik op dat moment omga met een bepaalde situatie. Bijv.: ik heb ruzie met een vriend, dan verwerk ik mijn emoties in de muziek die ik dan schrijf. Het verhaal van een song is meestal fictief, maar de ervaring, de beleving is de mijne. In die zin is mijn muziek niet altijd autobiografisch, maar wel steeds authentiek. Ik zet mijn eigen beleving om in een universele taal, waar andere mensen zich in kunnen herkennen.

 

Muziek neemt duidelijk een belangrijke plaats in in je leven. Wat doet muziek met jou? Is het een uitlaatklep, een hobby… ?

“Muziek was mijn eerste lief, en het is de liefde van mijn leven.” John Miles verwoordt dit perfect in zijn supersong Music. Zonder muziek kwijn ik weg als een plant zonder zonlicht. Muziek is geen hobby, het is mijn leven, mijn dagelijks brood. Ze is een uitlaatklep voor mijn onrust, een troostende vriendin en een bron van inspiratie en energie. Ze is zelfs een vorm van bidden of mediteren. Maar bovenal is ze het instrument waarmee ik mezelf het liefste uit, en de gave die ik heel graag met een publiek wil delen. Hoe meer ik dat kan doen, hoe dichter ik bij mezelf blijf en hoe beter ik me voel.

 
Als je muziek zou vergelijken met een kleur…

… dan is muziek een regenboog. Alle kleuren! Een goeie vriendin noemt muziek een universele taal. Dat klopt helemaal. De emotie en expressie achter muziek verstaat iedereen. Muziek laat niemand onberoerd. Hoeveel mensen zingen niet graag onder de douche, ook zonder Idool-ambities? Zingen is een uitdrukking van vreugde, zelfs als je over triestige dingen zingt. De muziek loutert het verdriet.

 
Wat is het mooiste compliment dat je ooit kreeg over je eigen muziek?

Het mooiste compliment is als ik zie of als mensen vertellen dat mijn muziek hen ontroert, dat de muziek recht door hun hart gaat, dat ze geraakt zijn. Meer moet dat niet zijn. Maar ik ga ook niet voor minder! Bij een geslaagde voorstelling heb ik mij helemaal gegeven; ik verdwijn in mijn muziek. De muziek neemt het van mij over. Ikzelf ben niet meer belangrijk. Het gevoel van verbondenheid met het publiek is intens. Dat is mooi. Daar geniet ik lang van na.

 
Wat gaat er door je heen als je na een optreden een staande ovatie krijgt?

Dat is een stukje erkenning voor de lange weg van hard werken die dat concert vooraf is gegaan. En natuurlijk ook een stuk waardering dat ik mijn gaven met de mensen deel, met vrienden, kennissen, maar evengoed met totaal onbekenden. Op dat moment van spontane dankbaarheid krijg je de energie terug die je net hebt gegeven, en kan ik mezelf bijzonder dankbaar voelen dat ik mijn gaven mag delen.
 

Dit voorjaar kwam Wilde lucht uit het boek van Anna Coudenys. Het was de eerste roman met authentieke soundtrack, een soundtrack van jouw hand. Hoe is het idee ontstaan? Hoe is het geëvolueerd?

Anna had zich laten inspireren door de Imagic-song Inside om haar eerste hoofdstuk te schrijven. Ze raakte niet meer verder en vroeg me om meer muziek te schrijven in die sfeer. Het werd een samenwerking waarbij we elkaar voortdurend inspireerden en we samen richting en vorm gaven aan het verhaal en de muziek. Een heel intense en unieke ervaring. We merken aan de reacties op onze voorstellingen dat die intensiteit ook op het publiek overkomt.
 

Je komt naar buiten onder de namen Roel van Veldt en Imagic. Hoe kwam je tot die namen?

De naam Imagic, een combinatie van Imagination en Magic, staat voor de groep muzikanten die mijn songs naar een publiek brengt. Muziek tovert de druktemakerij van elke dag om tot een tijdloos moment van inspiratie en verbeelding. Imagic is spijtig genoeg nooit een echte vaste band geweest, zodat we niks echt konden uitwerken.

De naam van Veldt, komt dan weer verder van mijn werk. Ik geef dagelijks les aan anderstaligen die mijn familienaam nooit goed uitspreken. Meestal noemen ze me dan maar meneer Roels. Ik liet ze een naam voorstellen die internationaal uitspreekbaar was. Ik ben er best tevreden mee! Op dit moment wil ik graag naar buiten komen onder de naam Roel van Veldt.

 

Waar ben je nu mee bezig? En wat wil je verder nog bereiken met je muziek?

Op dit moment ben ik een soundtrack voor een gebeden-DVD aan het afwerken. Dat is alleen rustige pianomuziek dus dat was op één twee drie uit mijn mouw geschud. Een leuk tussendoortje, maar ik steek er veel energie in. De kwaliteit van de muziek moet even goed zijn als voor een project dat drie jaar duurt.

De volgende stap is een solo-cd waarin ik me ook aan zang waag. Of dat een goed idee is, mogen mijn fans en het publiek beoordelen. (grijnst). Met die muziek wil ik dan graag intieme concertjes geven. Het liefst bij mensen thuis, of in een sfeervol restaurant.

 
Je bent (mede-)oprichter van vzw Stormwind Productions. Wat doe je daar precies?

Anna Coudenys en ik hebben Stormwind opgericht om mensen te inspireren tot een creatievere levenswijze. Ieder mens heeft alles in zich om zijn dromen waar te maken. Je hebt gaven en talenten om ze in te zetten voor andere mensen en samen met andere mensen. Ze dienen niet om in een schuif te steken. Volgens ons is dit dé manier om dagelijks voldoening te halen uit je leven. 

Anna en ik hebben onze kunst leren waarderen als een gave, letterlijk een geschenk. Maar eigenlijk is heel het leven zo’n geschenk. En in het beleven, uiten en delen van die levenskunst ervaar ik de zin van mijn bestaan.

 
Bestaat je doelpubliek dan niet vooral uit gefrustreerde kunstenaars?

De uitdaging is te ontdekken dat iedereen een kunstenaar is! Van je passie je leven te maken, en eventueel ook je beroep. Maar toch op zijn minst van iets te doen met je unieke gaven en talenten. Te veel mensen weten niet eens wat ze werkelijk kunnen bijdragen aan onze wereld. Sommigen denken dat ze veilig spelen door hun talenten te verbergen, maar heb je dan het gevoel dat je ten volle leeft?
 
Hoe vaak heb je niet dat onrustige, ontevreden gevoel van: ‘is dit nu alles?’. Nee, dit is niet alles! Je leven kan groots en meeslepend zijn, en Stormwind hoopt mensen daar een stukje te kunnen inspireren om meer kansen in dit leven te zien én te benutten. Als coach zal ik niemand zeggen wat hij of zij moet doen, maar wil ik mensen prikkelen om het beste in zichzelf naar boven te halen.

Onze belangrijkste bijdrage is de vzw uiteindelijk overbodig te maken. Als mensen de touwtjes van hun leven zelf in handen gaan nemen. Alleen jij kan voor jezelf de juiste keuzes maken. Dat leer je met hele kleine stapjes. Dat verkleint de drempelvrees en zorgt ervoor dat je al snel kleine succesjes boekt. Want eens je de wezenlijke motivatie achter je droom hebt ontdekt, begin je die droom waar te maken…

 

Wel, dan wens ik je nog veel succes in het waarmaken van je dromen!
Bedankt voor het interview.